தயாராதல்:
சைக்கிள் ஓட்ட என்ன பெரிய ஏற்ப்பாடு செய்யவேண்டும்? ஏறி உட்கார்ந்து மிதித்தால் போகப்போகுது, நடப்பதைவிட ஒன்றும் பெருசா தேவைப்படாதென நினைக்கத்தோன்றும். அல்லது, சைக்கிளில் டியூபில் காத்து இருக்கா, ரைட்டு; பிரேக்கு பிடிக்குதா சரி கிளம்பிடலாம். ஆனா மலைமீது? சரி கியர் இருக்கே எத்தனை கியர்? மொத்தம் 8x3 = 24, நல்லது தானே. சரி எந்த மாதிரியான சைக்கிள்? அதாங்க trekking, mountain, city, road, endurance, bmx இதுல எது நமக்கு வேணும். இந்த அளவுக்கு யோசிக்கவேணடாம். ஆனால் புல் வெட்ட கோடாரி தேவையில்லை, கத்திரி வைத்து கத்திரிக்காயை வெட்ட முடியாது என்ற சாதாரணமான விஷயஞானம் இருந்தால் போதும்.
மேலே குறிப்பிட்டது சைக்கிள் பற்றிய சந்தேகம் என்று வைத்துக்கொள்வோம், உடை பற்றியும் கொஞ்சம் கவனம் வேண்டுமே, மழை வந்தால் நனையாமலிருக்க குடையுடன் போகவேண்டாம் ஆனால் -15°C குளிரில்? பனி டயரில் சிக்கிக்கொண்டால் சக்கரம் சேற்றில் மாட்டியது போல சுழன்றுகொண்டே இருக்கும் நகராது. கையுறை அணிவது அழகுக்கு அல்ல. இப்படி சில விஷயங்களை இங்கே விவரிக்கலாமென இருக்கிறேன். மேலும் மனதளவிலும் உடலளவிலும் எவ்வாறு என்னை தயார் செய்துகொண்டேன் என்பதையும் குறிப்பிடவிருக்கிறேன்.
சுயமனோவசியம்:
சுருக்கமாக, மனதை அடிமையாக்குவது, உங்கள் மனதை நீங்களே கட்டுப்படுத்துவது. என் Badminton பயிற்சியாளர் கற்றுக்கொடுத்தபோது கூறிய முக்கியமான ஒரு வாக்கியகம் 'நல்ல shot அடிக்க 90% பலம் காலிலிருந்தே வரவேண்டும்' அதாவது பந்தை அடிக்குமுன் நீ அடிக்கவேண்டிய இடத்தை தேர்ந்தெடுத்து, அந்த இடத்தை அடைந்திருக்கவேண்டும் 'footwork' தான் முதலில் வரும். அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தை நீ அடைந்துவிட்டாயென்றால் மற்றது 10% மட்டுமே. அதேபோல எனக்கு என்னில் கண்டு நிவர்த்தி செய்த விஷயம் சைக்கிள் ஓட்டுகையில் வரும் மனரீதியான விட்டுவிடலாம் என்ற போர்க்குணமின்மை. அது போர்குணமாக இருந்துவிட்டால் சீக்கிரம் தளர்ந்துவிடுவோம் என்பது வேறு கதை.
உண்மையாக அந்த முதல் சைக்கிள் அனுபவம் ஒரு சிரமமான ஒன்றாக இருந்தது. இன்னும் எவ்வளவு தூரம், இதோ வந்துவிட்டதா, வேகமாக அழுத்தி இடத்தை அடைந்துவிடலாமா, நம்முன் செல்லும் அவர்களுக்கும் இப்படி தான் சிரமமாக இருக்குமோ, நிறைய பேரிச்சம்பழம் சாப்பிட்டால் ஹீமோகுளோபின் பெருகினால் மூச்சுவாங்காதில்ல? இப்படியெல்லாம் ரொம்பவே சிந்திக்கத்தோன்றும். இப்படி தோன்றுவது ஒன்று விநோதமில்லை, ரஜினிகாந்த் மாதிரி முதல் நாளில் மிதித்தவுடனே Chris Froome ஐ தோற்கடிக்கும் வன்னம் பலமும் தெய்வ அனுகூலமும் வந்து விடுமென்பதெல்லாம் சினிமாவில் நன்றாக இருக்கும். விளையாட்டு என்பதற்கு மெனக்கெடல் என்றுமொரு அர்த்தமுள்ளது.
ஒரு வாரம் இந்த எண்ணமெல்லாம் இருந்தது. மிகவும் சிரமப்பட்டே கரட்டின் மேலே இருக்கும் என் ஆய்வகத்தை அடைந்தேன். அதன் பிறகு நான் கையாண்ட சில வழிமுறைகளை நான் உங்களுடன் பகிர்கிறேன், பயனுள்ளதாக இருக்குமென்ற நம்பிக்கையில். நான் செய்தவை
சைக்கிள் ஓட்ட என்ன பெரிய ஏற்ப்பாடு செய்யவேண்டும்? ஏறி உட்கார்ந்து மிதித்தால் போகப்போகுது, நடப்பதைவிட ஒன்றும் பெருசா தேவைப்படாதென நினைக்கத்தோன்றும். அல்லது, சைக்கிளில் டியூபில் காத்து இருக்கா, ரைட்டு; பிரேக்கு பிடிக்குதா சரி கிளம்பிடலாம். ஆனா மலைமீது? சரி கியர் இருக்கே எத்தனை கியர்? மொத்தம் 8x3 = 24, நல்லது தானே. சரி எந்த மாதிரியான சைக்கிள்? அதாங்க trekking, mountain, city, road, endurance, bmx இதுல எது நமக்கு வேணும். இந்த அளவுக்கு யோசிக்கவேணடாம். ஆனால் புல் வெட்ட கோடாரி தேவையில்லை, கத்திரி வைத்து கத்திரிக்காயை வெட்ட முடியாது என்ற சாதாரணமான விஷயஞானம் இருந்தால் போதும்.
மேலே குறிப்பிட்டது சைக்கிள் பற்றிய சந்தேகம் என்று வைத்துக்கொள்வோம், உடை பற்றியும் கொஞ்சம் கவனம் வேண்டுமே, மழை வந்தால் நனையாமலிருக்க குடையுடன் போகவேண்டாம் ஆனால் -15°C குளிரில்? பனி டயரில் சிக்கிக்கொண்டால் சக்கரம் சேற்றில் மாட்டியது போல சுழன்றுகொண்டே இருக்கும் நகராது. கையுறை அணிவது அழகுக்கு அல்ல. இப்படி சில விஷயங்களை இங்கே விவரிக்கலாமென இருக்கிறேன். மேலும் மனதளவிலும் உடலளவிலும் எவ்வாறு என்னை தயார் செய்துகொண்டேன் என்பதையும் குறிப்பிடவிருக்கிறேன்.
சுயமனோவசியம்:
சுருக்கமாக, மனதை அடிமையாக்குவது, உங்கள் மனதை நீங்களே கட்டுப்படுத்துவது. என் Badminton பயிற்சியாளர் கற்றுக்கொடுத்தபோது கூறிய முக்கியமான ஒரு வாக்கியகம் 'நல்ல shot அடிக்க 90% பலம் காலிலிருந்தே வரவேண்டும்' அதாவது பந்தை அடிக்குமுன் நீ அடிக்கவேண்டிய இடத்தை தேர்ந்தெடுத்து, அந்த இடத்தை அடைந்திருக்கவேண்டும் 'footwork' தான் முதலில் வரும். அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தை நீ அடைந்துவிட்டாயென்றால் மற்றது 10% மட்டுமே. அதேபோல எனக்கு என்னில் கண்டு நிவர்த்தி செய்த விஷயம் சைக்கிள் ஓட்டுகையில் வரும் மனரீதியான விட்டுவிடலாம் என்ற போர்க்குணமின்மை. அது போர்குணமாக இருந்துவிட்டால் சீக்கிரம் தளர்ந்துவிடுவோம் என்பது வேறு கதை.
உண்மையாக அந்த முதல் சைக்கிள் அனுபவம் ஒரு சிரமமான ஒன்றாக இருந்தது. இன்னும் எவ்வளவு தூரம், இதோ வந்துவிட்டதா, வேகமாக அழுத்தி இடத்தை அடைந்துவிடலாமா, நம்முன் செல்லும் அவர்களுக்கும் இப்படி தான் சிரமமாக இருக்குமோ, நிறைய பேரிச்சம்பழம் சாப்பிட்டால் ஹீமோகுளோபின் பெருகினால் மூச்சுவாங்காதில்ல? இப்படியெல்லாம் ரொம்பவே சிந்திக்கத்தோன்றும். இப்படி தோன்றுவது ஒன்று விநோதமில்லை, ரஜினிகாந்த் மாதிரி முதல் நாளில் மிதித்தவுடனே Chris Froome ஐ தோற்கடிக்கும் வன்னம் பலமும் தெய்வ அனுகூலமும் வந்து விடுமென்பதெல்லாம் சினிமாவில் நன்றாக இருக்கும். விளையாட்டு என்பதற்கு மெனக்கெடல் என்றுமொரு அர்த்தமுள்ளது.
ஒரு வாரம் இந்த எண்ணமெல்லாம் இருந்தது. மிகவும் சிரமப்பட்டே கரட்டின் மேலே இருக்கும் என் ஆய்வகத்தை அடைந்தேன். அதன் பிறகு நான் கையாண்ட சில வழிமுறைகளை நான் உங்களுடன் பகிர்கிறேன், பயனுள்ளதாக இருக்குமென்ற நம்பிக்கையில். நான் செய்தவை
- மனதை வேறிடத்தில் செலுத்துதல்
- மூச்சில் கவனத்தை இருத்துதல்
- அன்றைக்கு செய்யவேண்டி காரியங்களை சிந்தித்தல்
- வரும்போது வரட்டும் என்று வெறுமனே பெடலிடுவது
No comments:
Post a Comment